قضیه سعید طوسی و حاکمیت تملق

علی کلائی: محمدباقر مجلسی در بحار الانوار سخنی را از پیامبر اسلام نقل می‌کند. سخنی با این مضمون که بر صورت ستایشگران چاپلوس و مداحان خود خاک بپاشید. سخنی که در غرر الحکم و درر الکلم به نقل از امام اول شیعیان هم آمده است که «مدح و تقدیر بیش از اندازه تملق و چاپلوسی است که هم طرف مقابل را گرفتار عجب و خودبینى مى کند و هم شخصیت گوینده را در هم مى‌شکند.»

سعید طوسی، قاری قرآنی که به تعرض جنسی به چند نوجوان متهم است، در نامه‌ای خطاب به رهبر جمهوری اسلامی می‌نویسد: «رهبرا! سلام و درود بر تو و صلابتت. هیبتت مستدام که دشمنانت چنان خار و زبون شده‌‌اند که چون در مقابل اقتدار و نفوذ کلامت درمانده گشته‌‌اند، فرصت را غنیمت شمرده و توطئه‌های ناجوانمردانه خود را با بهانه قراردادن من، متوجه مقام ولایت سازند! شرمسارم که قرعه آنان به نام من افتاد و مرا بهانه تهمت و تخریب کرده‌‌اند و در عین‌ حال، سرفرازم از این‌که مرا قاری محبوب شما می‌خوانند.» (۱)

اتهامی به فردی نسبت داده شده است. اتهامی که او آن را به رهبر جمهوری اسلامی ارتباط می‌دهد و با مدح وی، خود را از این اتهام مبرا می‌کند. یادمان نرود که سعید طوسی بارها خدمت رهبر جمهوری اسلامی «شرفیاب» شده است و برای او قرآن خوانده است. او می‌گوید که اتهام به او نه اتهام به شخص وی که «بهانه تهمت و تخریب» رهبر جمهوری اسلامی است. این یعنی او از خود سلب مسئولیت کرده و می‌گوید اتهام‌زنندگان نه او را که رهبر نظام را هدف خود قرار داده‌اند.

پاچه خواری و دستبوسی منشی رایج در حکومت ولایی است

سعید طوسی به تعرض جنسی به نوجوانان قاری قرآن یا طالبان آموختن قرائت قرآن متهم است. نوجوانانی که در زمان ارتکاب جرم طوسی، ۱۱-‌۱۲ سال داشته‌اند و حال برخی‌شان از ۱۹ سال گذشته‌اند. پرونده‌هایی که پنج سال است برای اعمال سعید طوسی گشوده شده و هنوز هم ره به جایی نبرده است. (۲) Continue reading “قضیه سعید طوسی و حاکمیت تملق”

آیت الله عبدالحمید معصومی تهرانی: اگر قانون اساسی داریم، فتوا معنایی ندارد/ مرتضی هامونیان


آیت الله عبدالحمید معصومی تهرانی: اگر قانون اساسی داریم، فتوا معنایی ندارد/ مرتضی هامونیان

آیت الله عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی نام آشنا، ساکن تهران است. وی که در حدود سه دهه‌ی اخیر و به دلیل فعالیت‌ها و نظرات خاص فقهی خود بارها طعم زندان و شکنجه و برخوردهای امنیتی در جمهوری اسلامی را چشیده است، همیشه در تلاش بوده تا بر همزیستی میان ادیان و مذاهب در همه جای جهان تاکید کند. این هنرمند خوش نویس، نقاش و تذهیب‌گر بارها آثاری از خود را به معتقدان ادیان و مذاهب دیگر تقدیم کرده است.

عبدالحمید معصومی تهرانی هم‌چنین بارها و در مصاحبه با رسانه‌ها و یا مقالات خود، نسبت به مسائل مرتبط با مباحث دینی واکنش نشان داده و بحث‌های مختلفی را مطرح کرده است. در این مصاحبه وی در پاسخ به سوالات خط صلح در ارتباط با مسئله‌ی دوچرخه سواری زنان با ذکر این نکته که فتاوی اخیر در این رابطه به بحثی جنسیتی و تاریخی باز می‌گردد، می‌گوید که “استناد فقها در این حوزه به روایات متعدد است و این در حالی است که فقها امروز با خودِ قرآن کار ندارند”.

آقای معصومی هم‌چنین در ارتباط با اصل مسئله‌ی فتوا دادن در حوزه‌ی مسائل این‌چنینی می‌گوید: “یک زمانی، کشور قانون درستی نداشت، با فتوا دادن مسئله را حل می‌کردند، در کشوری که قانون اساسی و مجلس وجود دارد، صدور فتوا دیگر معنایی ندارد”.

گفتگوی ماهنامه‌ی خط صلح با آیت الله عبدالحمید معصومی تهرانی در ارتباط با فتاوی اخیر و بالاخص فتوای رهبر جمهوری اسلامی در خصوص دوچرخه سواری زنان و مسائل مرتبط با آن در پی می‌آید. Continue reading “آیت الله عبدالحمید معصومی تهرانی: اگر قانون اساسی داریم، فتوا معنایی ندارد/ مرتضی هامونیان”

ورزش زنان ایران، بن بست و جنگ سرد


ورزش زنان ایران، بن بست و جنگ سرد/ علی کلائی

Ali-Kalaei22

همه چیز از فردای انقلاب بهمن ۵۷ شروع شد. آن‌جا که “جداسازی”‌های جنسیتی آغاز شد و میان زنان و مردان دیواری کشید که حال حدود چهار دهه از تداوم آن می‌گذرد. دیواری به بلندای عدم توان پیشرفت و رشد برای ورزش نیمی از جامعه‌ی ایران.

از فردای انقلاب بهمن ۵۷ موج تغییرات سهمگینی در ورزش زنان ایرانی آغاز شد. زنان ایران که از سال ۱۹۶۴ پایشان به المپیک توکیو به عنوان بزرگ‌ترین میدان جهانی ورزشی باز شده بود. اما انگار در آغازین ماه‌های سال ۱۹۷۹ سرنوشت ورزش زنان ایران در حال تغییر کردن بود. همین شد که در عرصه‌ی بین المللی، ورزش زنان ایران پس از انقلاب و تا المپیک آتلانتای ۱۹۹۶، هیچ حضور المپیکی نداشت. اولین بار در آتلانتا بود که لیدا فریمان در رشته‌ی تفنگ ۱۰ متر بادی حضور پیدا کرد و آن‌ هم از رنکینگ ۴۷ ام جای بهتری نیافت.

در طول سال‌های پس از پیروزی انقلاب، رویدادهای تلخ فراوانی برای ورزش زنان ایران رخ داده است. صد البته رویدادهای شیرینی هم رخ داده و زنان ورزشکار ایرانی با وجود تمامی مشکلات، به فتح قله‌های ورزش جهان دست زده‌اند. در آخرین آن‌ها کیمیا علیزاده، دختر تکواندو کار ۱۸ ساله‌ی کشورمان در المپیک ریو با مدال برنزِ خود، اولین مدال المپیک زنان ایرانی را در طول تاریخ ورزش کشورمان به دست آورد. اما کیمیا و کیمیاها از پس مصیبت‌های فراوانی به چنین موقعیت‌هایی رسیده‌اند. کیمیا علیزاده در شرایطی به مصاف حریفان خود رفت که میزان پوشش و حجم و وزنی از آن که او بر تن خود حس می‌کرد با حریفان وی تفاوت داشت و در واقع این دختر دلاور تکواندو کار ایرانی در موقعیتی برابر به مصاف حریفان خود نرفت. همین شرایط برای تمامی ورزشکاران ایرانی در رقابت‌های بین المللی و حتی داخلی برقرار است. Continue reading “ورزش زنان ایران، بن بست و جنگ سرد”

چرا حاکمیت بر اجرای حکم سنگین نرگس محمدی اصرار دارد؟

علی کلائی: با تایید حکم ۱۶ سال زندان نرگس محمدی، نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر در شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر، موج جدیدی از اعتراض ها در میان فعالان سیاسی، اجتماعی و مدنی ایرانی آغاز شده است.

Narges-Mohammadi

نرگس محمدی خود در یادداشتی در ارتباط با حکم دادگاه تجدیدنظرش که در تارنمای کانون مدافعان حقوق بشر منتشر شده است، خود را زنی ۴۴ ساله خوانده که در طول پنج سال اخیر با محکومیتی ۲۲ ساله در ایران مواجه شده است. او می‌گوید: «نیک می‌دانم که این پایان قضیه نیست.»

نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر که ریاست آن را شیرین عبادی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل بر عهده دارد، خود اعلام کرده است که در اسفند ماه ۱۳۹۰ به شش سال حبس قطعی محکوم شده است و در شهریور ماه ۱۳۹۵ نیز ۱۶ سال به این حبس قطعی او اضافه شده است.

نرگس محمدی که تاکنون چهار بار بازداشت شده و سه بار به احکام مختلف محکوم شده است، خود را فعال حقوق بشری می‌داند که سال‌هاست هر آن‌چه که به‌ موجب انسان، زن، مادر، همسر و شهروند بودنش محق آن بوده، ظالمانه از او گرفته شده است اما هنوز نتوانسته‌اند عشق و آرمانش را از دل و جان او برگیرند و همین برای بودن او کافی‌ست.

پس از صدور حکم قطعی نرگس محمدی، سازمان گزارش‌گران بدون مرز، برنامه نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر و همچنین وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا از جمله مجموعه‌هایی بودند که این حکم را محکوم کردند و از حکومت ایران خواستند که نرگس محمدی را آزاد کند.

همچنین و در ارتباط با اتهام تشکیل گروه لگام (لغو گام به گام مجازات اعدام)، محمد ملکی، اولین رئیس دانشگاه تهران پس از پیروزی انقلاب سال ۵۷ در یک فایل ویدئویی که در صفحه فیس‌بوک او منتشر شد، اعلام کرد که خود او «پیشنهاد دهنده و بنیانگذار» گروه لگام بوده و نرگس محمدی هیچ دخالتی در این کار نداشته است.

ملکی در این فایل ویدئویی می‌گوید که «نرگس محمدی اگر در دادگاه هم گفته باشد که او بنیانگذار لگام بوده است، این به‌دلیل انسانیت این زن بزرگوار بوده که نخواسته من با سن بالا و بیماری دچار مشکلات شوم.»

در ارتباط با شرایط نرگس محمدی اما رادیو زمانه از چهار نفر از فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشر پرسیده است که به نظرشان دلیل صدور این حکم سنگین برای نرگس محمدی چیست و به چه دلیل حاکمیت مصر است که در ارتباط با فعالان مدنی و حقوق بشر چنین احکام سنگینی صادر کند و این حکم‌ها را به اجرا بگذارد؟ Continue reading “چرا حاکمیت بر اجرای حکم سنگین نرگس محمدی اصرار دارد؟”

محمد سیف زاده: مجرمان مواد مخدر را نباید زندانی کرد/ مرتضی هامونیان

محمد سیف زاده: مجرمان مواد مخدر را نباید زندانی کرد/ مرتضی هامونیان

سیدمحمد سیف زاده از وکلای صاحب نام حقوق بشری است. او از موسسان کانون مدافعان حقوق بشر است که پس از حوادث انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۸۸، چند سال را در زندان گذرانید. سیف زاده سال‌هاست که در حوزه‌های مختلف حقوقی و حقوق بشری در حال فعالیت است و وکالت زندانیان سیاسی، امنیتی و عقیدتی بسیاری را بر عهده داشته است.

این وکیل با سابقه در گفتگو با خط صلح در ارتباط با مسئله‌ی مجازات اعدام جرایم مربوط به مواد مخدر با پیشنهاد دادن مجازات‌های جایگزین، به رد اعدام و حتی حبس برای این زندانیان می‌پردازد و می‌گوید که با توجه به هدف حقوق کیفری در اسلام و حقوق مدرن که اصلاح مجرم را مد نظر دارد، این گونه مجازات‌ها به اصلاح مجرمین منجر نمی‌شوند. او با رد مبانی دینی و عقلی مجازات اعدام برای متهمین جرایم مرتبط با مسئله‌ی مواد مخدر، مجازات‌های جایگزینی را پیشنهاد می‌کند که با سنگ محک آزمایشات مختلفی در ۱۲ کشور جهان و زیر نظر سازمان ملل متحد سنجیده شده و مفید تشخیص داده شده‌اند.

متن کامل مصاحبه‌ی خط صلح با این وکیل و حقوقدان با سابقه را در ذیل می‌خوانید. Continue reading “محمد سیف زاده: مجرمان مواد مخدر را نباید زندانی کرد/ مرتضی هامونیان”

گریزی بر تجربه‌ی لغو کنندگان اعدام متهمین مرتبط با مواد مخدر

گریزی بر تجربه‌ی لغو کنندگان اعدام متهمین مرتبط با مواد مخدر/ علی کلائی

“هیچ جایی برای مجازات بدون امید وجود ندارد. مجازاتی که در خودش از عنصر امید خالی‌ست، خود یک شکنجه است و نه مجازات”. (۱) این سخن را رهبر کاتولیک‌های جهان در ششمین کنگره‌ی جهانی علیه اعدام در اسلو و در یک ویدئو کنفرانس بیان کرد. سخنی که اذعان می‌دارد، چون مجازات اعدام یک مجازات بدون امید و بازگشت ناپذیر است و متهم و محکوم امید بازگشت به زندگی انسانی پس از مجازات را ندارد، اعدام در حقیقت شکنجه و عملی ضد انسانی است و نه مجازات.

مواد مخدر. بلای خانمان سوزش می‌خوانند و در ایران سال‌هاست که مجازات بسیاری از متهمان مرتبط به آن مرگ است. اعدام با طناب دار. مجازاتی که بسیاری از کشورهای دنیا در برابر آن تمام قد ایستاده‌اند. در دو-سوم کشورهای جهان از جمله کشورهای اروپایی و آمریکایی، با استناد به این‌که معاهدات بین‌المللی، استفاده از مجازات اعدام را به “جدی‌ترین جرایم” محدود کرده‌اند و کشورهای امضا‌کننده‌ی میثاقین باید آن‌ها را جزو قوانین داخلی خود دانسته و به آن متعهد باشند، اساساً مجازات اعدام را برای هر جرمی، ممنوع یا متوقف کرده‌اند چه رسد به مواد مخدر. (۲)

بر مبنای گزارشی که در اکتبر ۲۰۱۵ منتشر شده، در حالی که ۷۵ درصد از کشورهای جهان مجازات اعدام را چه در حوزه‌ی قانون و چه در عرصه‌ی عمل در ارتباط با تمامی جرایم برچیده‌اند، هنوز ۳۳ کشور در جهان هستند که در آن‌ها امکان اعدام افراد به اتهامات مرتباط با مسئله‌ی مواد مخدر وجود دارد. حد فاصل سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵، ۱۳ کشور از میان این کشورها به این عمل دست زده‌اند. این کشورها بیش‌تر در جنوب شرق آسیا، اقیانوسیه و خاورمیانه هستند. (۳)

این عمل تنها به این کشورها محدود نمی‌شود. مجازات اعدام هنوز در ۳۱ ایالت از ۵۰ ایالت آمریکا وجود دارد. در این ایالت‌ها استدلال می‌شود که مجازات اعدام برای اتهام‌های مرتبط با مواد مخدر نقش بازدارنده دارد. این در حالی است که نهادهای رسمی و بین المللی مرتباط با سازمان ملل در ارتباط با مسئله‌ی جرم‌های مرتبط با مواد مخدر می‌گویند، مصرف مواد مخدر در کشورهایی که مجازات اعدام در آن‌ها وجود دارد، تقریباً ثابت و بدون تغییر است و این بدین معنی است که این مجازات در میزان مصرف مواد مخدر در این کشورها تاثیری نگذاشته است. Continue reading “گریزی بر تجربه‌ی لغو کنندگان اعدام متهمین مرتبط با مواد مخدر”