چریک دیروز، عارف امروز؛ نگاهی به پرونده محمدعلی طاهری در گفتگو با نسرین ستوده


چریک دیروز، عارف امروز؛ نگاهی به پرونده محمدعلی طاهری در گفتگو با نسرین ستوده/ علی کلائی

علی کلائی: نسرین ستوده وکیل پایه یک دادگستری و فعال اجتماعی است که سال ها زندان و حتی ابطال مجوز وکالت را تجربه کرده است. این عضو کانون مدافعان حقوق بشر، در سال های فعالیت حقوقی اش وکالت بسیاری از فعالان اجتماعی و سیاسی، و هم چنین برخی جانباختگان و اعدام شدگان حوادث پس از انتخابات سال ۸۸ را نیز برعهده داشته است.

در این شماره از خط صلح با نسرین ستوده که به تازگی وکالت محمدعلی طاهری را پذیرفته است، در خصوص این پرونده گفتگو کرده ایم. خانم ستوده با ذکر موارد اتهامی و سیر پرونده، این سیر را ناعادلانه می خواند و می گوید که “ماموران امنیتی هر روز در تلاش اند تا آقای طاهری را با اعدام مواجه کنند”.

خانم ستوده هم چنین با اعلام این نکته که این “پرونده هرگونه قرائتی که داشته باشد و از هر طرفی که پرونده خوانده شود، آقای طاهری همین امروز باید آزاد شود”، صراحتاً حکم اعدام محمدعلی طاهری را تنها به دلیل اندیشه های وی می داند.

Continue reading “چریک دیروز، عارف امروز؛ نگاهی به پرونده محمدعلی طاهری در گفتگو با نسرین ستوده”

Advertisements

خواست محدود با مقاومت نامحدود؛ پویشی در عمل پیش رو


10313081_973277446033205_1406011789916247320_n
علی کلائی

فعال حقوق بشر

در نشریه چشم انداز ایران شماره ۲۵ مقاله ای هست با عنوان “افسوس پدر طالقانی”. مقاله به قلم مهندس لطف الله میثمی، مدیر مسئول چشم انداز ایران و از اعضای اولیه سازمان مجاهدین خلق ایران در گاه تشکیل و یار بنیانگذار این سازمان، محمد حنیف نژاد است که با او نسبت فامیلی نیز پیدا کرد. میثمی از یک تجربه سخن میگوید و نقد از درون می کند. نقدی بر این مبنا که اگر به جای مبارزه مسلحانه برای براندازی رژیم، مبارزه مسلحانه دفاعی در کادر قانون اساسی مشروطه آن سالها انجام می شد، چه بسا این مبارزه به ایجاد شکاف در صفوف نیروهای ساخت استبدادی حاکم آن سالها کمک شایانی می کرد. ایضا این نوع نگاه مسئله دیگری را نیز مطرح می کند. مبارزه در بالاترین سطح و بالاترین خواست، مبارزه ای برای خواست نامحدود در ظرف زمانی و توانی محدود است. اما فاعل مبارزه موجودی محدود است در ظرف زمان ومکان با توان محدود. این فاعل محدود می تواند در زیر شکنجه بشکند و در واقع سرمایه مبارزه نامحدود را نابود سازد. و یا پروژه مبارزه به دلیل عدم همگنی فاعل با سوژه مورد خواست به شکست بیانجامد. کما اینکه دیدیم که چه شد و چه رویدادهای اتفاق افتاد.

بر اساس اعلام دیده بان حقوق بشر، ایران در سالهای ۲۰۱۵ و پیشتر در ۲۰۱۴ وضعیت حقوق بشری بسیار بدی داشته است. رتبه دوم اعدام پس از چین که اگر به نسبت جمعیت سنجیده شود، با فاصله ای معنا دار در صدر ایستاده است. از بازداشت روزنامه نگاران، سیاسیون و فعالان مدنی و مدافعان حقوق بشر تا وضعیت زنان و کودکان. تا ساخت استبدادی حاکم و سیطره استبداد سیاسی ساخت یافته در تمامی شئون. در واقع اگر در یک نگاه گسترده به مسئله ایران و حقوق بشر در آن نگریسته شود، شاید درمان این مسئله در یک گام و دوگام امری شوخی و محال به نظر برسد و نیازمند سالها کار و تلاش باشد. در واقع خواست حل تمامیت مسئله حقوق بشر در ایران در وضعیت فعلی و بر اساس گزارشات، با توجه به امکانات موجود خواستی نامحدود است. وضعیت فعالان و مدافعان حقوق بشر در ایران نیز اظهر من الشمس از گفتن است. وکلای در بندی چون عبدالفتاح سلطانی و محمد سیف زاده و احکام طویل المدت ایشان خود گویای اوضاع نابسامان این فعالین است. از پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۹، سه نهاد حقوق بشری مستقل در ایران، کمیته گزارشگران حقوق بشر، مجموعه فعالان حقوق بشر و کانون مدافعان حقوق بشر هر کدام با ضرباتی سهمگین مواجه شدند و بسیاری از نیروهای ایشان بازداشت و روانه زندانها شدند و احکامی سنگین را دریافت کردند. بسیاری از فعالین حقوق بشر، فعالین حقوق زنان، حقوق اصناف و جنبش های کارگری با احکامی سنگین مواجه شدند و بخشی تصمیم گرفتند که برای به زیستن خود تبعید را به جان بخرند و به یکی از کشورهای اروپایی و یا آمریکایی پناهنده شوند. Continue reading “خواست محدود با مقاومت نامحدود؛ پویشی در عمل پیش رو”